هک شده شهر عشق...

هنوز نرفتی زخاطراتم...

kadai — Mon, 10 Nov 2008 12:58:18 GMT

بزن بارون که دلگیرم دارم این گوشه میمیرم...

بزن بارون که دلگیرم دارم دیگه آروم نمیگیرم...

حالا که خسته و تنهام حالا که که اون دیگه رفته...

میفهمم تازه این دردو چقدر تنها شدن سخته...

بزن بارون که عشق اون هنوز توی نفسهامه...

دلیل عشق پاک من غرور سرد اشکامه...

ببار شاید که بگرده تو قلبی که پر از درده...

ببین از وقتی اون رفته چقدر دستای من سرده...

ببار شاید که بگرده تو قلبی که پر از درده...

ببین از وقتی که اون رفته چقدر دستای من سرده...

بزن بارون...

دلتنگ عشق...

kadai — Sat, 27 Sep 2008 07:52:18 GMT

گل نازم

تو با من مهربون باش

واسه چشمام پل رنگین کمون باش

اسیر باد و بارونم شب و روز

گل این باغ بی نام و نشون باش

من عاشقی دلخونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل ناز آسمونم بی ستاره است

مثه ابرا دل من پاره پاره ست

دوباره عطر تو پیچیده در باد

نفس امشب برام عمر دوباره است

من عاشقی دلخونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش

گل نازم بگو بارون بباره

که چشماتو به یاد من میاره

تماشای تو زیر عطر بارون

چه با من می کنه امشب دوباره

شب و تنهایی و ماه و ستاره

من عاشقی دلخونم

شکسته ای محزونم

پناه این دل بی آشیون باش

دلم تنگه تو با من مهربون باش...

تنها ترین...

kadai — Thu, 28 Aug 2008 05:42:18 GMT

گاهي لازم است هيچ کس حرفت را نفهمد ... گاهي لازم است کسي صدايت را

نشنود ... گاهي نياز داري احساس تنهايي بکني ... اينجور وقت ها پناهت مي شود

سجاده اي که عطر ياس مي دهد ... اينجور وقت ها مسير نگاهت مي شود آسمان و

زمزمه ي قلبت مي شود خدا ... اينجور وقت ها ، ديوانه تر از هميشه هواي جنون

مي کني ...

قصه دل...

kadai — Sat, 09 Aug 2008 06:22:18 GMT

آري ديگر نشان من در تفكر تو مرده است

ديگر مرا در غسالخانه عشقت شستشويم داده و در گورخود خواهي یافت

به خاكم سپرده ايي و اكنون سرشكسته از فردايي كه ساخته بودم

و ناكام از روياهاي درازم

غرورم را به زير پايت مي افكنم تا باز هم تو را داشته باشم .

اما ديگر مي دانم:

ديگر من نيستم

ديگر تو نيستي

هيچ يك ازما انسانها نمي دانيم فرشته اي هم روي زمين است

چه پسرچه دختر، بال اش را از دست داده است،چون باورش نداريم

اگر باوركنيم با او پرواز ميكنيم .

من منتظر فرشته ام هستم،چون باور دارم مي آيد...

منتظرش مي مانم تا ابد تا آخرت جاودان.....

اعتراف...

kadai — Tue, 29 Jul 2008 08:28:02 GMT

سلام به همه دوستان گلم امیدوارم از این شوخی بی مزه من دلگیر نشده باشبن من همیشه عادت دارم ازبین دوستام بهترین ها روپیدا کنم
حقیقتش من یه تصادف مختصر کرده بودم چون کارم جوریه که همیشه در جاده و راه هستم گفتم یه خورده پیاز داغش رو بیشتر کرده باشم ولی میترسم که چوپان دروغ گوی دوم بشم من بازم از دوستای گلم معذرت میخام ببخشید که اذیت کردمتون با این شوخی بی مزه ولی من دوستای بامرامم رو پیدا کردم دوستایی که ....

در غم از دست رفتن عزیز ترین ها هر چه اشک ریزی کم است...

kadai — Mon, 30 Jun 2008 14:02:18 GMT

نویسنده این وبلاگ در مورخ ۱۷/۳/۱۳۸۷بر اثرسانحه رانندگی به رحمت ایزدی پیوست

روحش شاد و یادش گرامی باد...

یه دنیا دلم گرفته...

kadai — Mon, 21 Apr 2008 04:02:18 GMT

سلام بهونه ي قشنگه من براي زندگي اره بازم منم همون ديوونه ي

هميشگي فداي مهربونيات چه ميکني با سرنوشت دلم برات تنگ شده

بود اين و دلم برات نوشت حال منو اگه بخواي يه رنگي و يه حاليه

جاي نگاهت بدجوري تو صحن چشام خاليه ابرا همه پيش من اينجا

هوا پر از غمه از غصه هات هرچي بگم جون خودت با زم کمه

ديشب دلم گرفته بود رفتم کنار اسمون فرياد زدم يا تو بيا يا منو

پيشت برسون فداي تو نميدوني بي تو چه دردي کشيدم حقيقت و واست

بگم به اخر خط رسيدم رفتي و من تنها شدم با غصه هاي زندگي

قسمت تو سفر شد و قسمت من اوارگي نميدوني چقدر دلم تنگه

براي ديدنت براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت به خاطرات مونده

يکي هميشه چشم به راهته يه قلبي تنها و کبود هلاک يک نگاهته

بيشتر از اين تنهام نذار تو غصه و دلواپسي يه وقت منو گم نکني تو

دود اين شهر غريب يه سرزمين غربته با صد تا نيرنگ و فريب

فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نکنه غم غريبي عزيزم

زرد و شکستت نکنه چادر شب لطيفه تو از روت شبا پس نزني

تنگ بلور اب تو يه وقت ناغافل نشکني اگه واست زحمتي نيست بر

سر عهدمون بمون منم تورو سپردمت دست خداي مهربون راستي

ديروز بارون اومد من و خيالت تو شديم رفتيم تو قلب اسمون با

ابرا همسفر شديم از وقتي رفتي اسمون پر از پر کبوتره زخم دلم

خوب نشده از وقتي رفتي بدتره غصه نخور تا تو بياي حال منم

اين جوريه سرفه هاي مکررم مال هواي دوديه گلدون شمعدوني

مونم عجب واست دلواپسه مثله يه بچه که بار اول ميره به مدرسه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره دلت ميخواست

ميومدم يا تنها رفتي بهتره از وقتي رفتي دو چشام فقط شده کاسه ي

خون همش يه چشمم به دره چشم ديگم به اسمون يادت مياد

گريمو ريختم کنار پنجره داد کشيدم توروخدا نامه بده يادت نره

يادت مياد خنديديو گفتي حالا بذار برم تو رفتي و من حالا کنار در

منتظرم ، گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست با اينکه

من خوب ميدونم جواب نامه با خداست عکسهاي نازنين تو با چند تا

گل کنارمه يه بغض کهنه چند روز در انتظارمه تنها دليل زندگي

با يه غم دوست دارم داغ دلم تازه ميشه ياد تو وقتي ميارم وقتي

نيستي چه کنم با اين دل بهونه گير؟

مگه نگفتم چشاتو از منو دل هيچوقت نگير حرف دل منو به دل نگير

همش مال غريبيه تو رفتي و من غريب شدم چه دنياي عجيبيه زودتر

بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و

غمه تحملي که تو داري ديگه داره تموم ميشه مگه نگفتي همه

جا مال مني تا هميشه دلم واست شور ميزنه اين دل و بي خبر نذار

توروخدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار مگه نگفتي از راه دور

دارم سفارش ميکنم بجون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميکنم

اخ كه دارم ديووونه ميشم كاش همين چندتا عكس رو هم ازت

نداشتم اينجوري ديگه يادت نمي افتادم و مثل ديوونه ها چشام پراز

اشك نميشه...

اگه بخوام برات بگم شايد بشه صد تا کتاب که هر صفحه اش

قصه ي چند تا درده و چند تا عذاب ميگم شبا ستاره ها تا

ميتونن دعات کنن نورشونو بدرقه ي پاکي خنده هات کنن.

اينجا دگر كسي نيست،ايينه ها كجايند وقتي كه مي نشينم من

روبروي عشقت ،موعود من كجايي ديگر نمي توانم پيدا كنم

خودم را در توبه توي عشقت صبر م به اخر امد تا كي قرين

ماتم تا كي در انتظار يك گفتگوي عشقت ،من در تب بيابان دنبال

بوي عشقت بر دوش گرفتي اينك سبوي عشقت،بي دست

مهربانت ديگر نمي توانم ،منو بكش،بميران اما به سوي عشقت...

بن بست زندگی...

kadai — Fri, 04 Apr 2008 17:49:18 GMT

من امروز،زندگيم رو مانند قايقي كه بر روي موج هاي درياي بيكران در حال

پايين و بالا رفتن و غرق شدن است مي بينم

ايا اين قايق به ساحل نجاتي مي رسد ، يا اينكه بايد غرق شود،ولي اگر قرار

باشد غرق شود دوست دارم همراه كسي باشد كه دوستش

دارم من تورا با تمام ذرات وجودم دوستت دارم واينك بيش از تحمل يك بشر زنده

رنج مي برم بيا زندگي به عنوان

هديه اي بپذير و از نيستي نجاتم ده ،بيا اشارتي كن كه از هستي چشم بپوشم

كسيكه غبار هاي كالبد خاكيش هم ديوانه وار تو را دوست

دارد ديگر تفاوتي ندارد چه با جسم چه با روح و روان جاودانش.

خدايا تو خود بهتر از زندگيم اگاهي ،تو خود بهتر مي داني چه شده سرنوشتم، تو

خود بهتر مي داني كه در بن بست زندگي

گرفتار شده ام و راه برگشتي ندارم خدايا مرا ببخش جريان رود توست اگر

ماهي قلبم برخلاف مرا ببخش،

اگر بيمارم و جسور عاشقم و بي عقل مرا ببخش،اگر بر خلاف طبيعت و

سرنوشت دارم عمل ميكنم مرا ببخش،اگر باران

رابا دستاي پستم الوده ساختم ، و بر زمينت پاي گذاشتم و در راه زشتي ها گام

بر داشتم مرا ببخش...

کاشکی هيچ وقت بزرگ نمی شدم تا خيلی از چيز هارو نمی فهميدم تا بدی ها و

بدبختی ها رو نمی ديدم کاشکی معنی دلتنگی

رو نمی فهميدم کاشکی بود و نبود هيچ كس واسم مهم نبود يا كه خودم رو مي

زدم به بي خيالي تا گرفتار نشم تو دريايي از بد بختي

کاشکی مثل اون موقع ها شبها تا سرمو ميزاشتم زمين راحت ميخوابيدم خوابم

ميبرد ديگه هر شب به يک چيز فکر نمی کردم

مثل ديونه ها از خواب بلند نمی شدم کاشکی معنی چرت عشق رو نمی فهميدم

کاشکی مثل بچه ها که رويا شون بودن با مادرشونه

مثل بچه ها که همه ميگن بچه هستش هيچی نمی فهمه منم هيچی نمی فهميدم

نمی ديدم و دوست نداشتم مثل بچه ها با يه گريه کردن

اروم ميشدم خوابم ميبرد وقتی هم که بيدار ميشدم همه چی يادم رفته

بود بازم ميخنديدم کاشکی مثل بچه گی که فقط با

با آغوش مادرم آروم می شدم می فهميدم که هيچ آغوش گرمی و هيچ بغل

کردنی رو حتی تو روياهام نبايد با اون

عوض کنم چون هيچ کس جز اون اين لياقت رو نداره چقدر بچه گی خوب بود ما

خبر نداشتيم!!!

چي مي شد دل اشفته من به شهر چشمان تو عادت نمي كرد پرستوي نگاهت از

دل اشفته چشمان من هجرت نمي كرد ،

چي مي شد اولين روز جدايي برايم تا قيامت شب نمي شد،وجود پاك و سر شار

از اميدم گرفتار سكوت شب نمي شد،

چه مي شد مي تونستم بگم برات غزلاي عاشقانه ويا در اخر مصرع شعرم بگيرم

از تو يك نشانه ، چي مي شد زير بارون نگاهت

گل نيلوفري رو ديده بودم ويا از باغ همسايه شبونه گل مريم برات چيده بودم چي

مي شد زير سقف نيلي شب كنارم

عاشقانه مي نشستي واي كاش نميگفتي كه مسافر هستي...

وقتي تو رفتي ساقه هاي خاطراتم بي تو شكسته شد وقتي تو رقتي قلبم رو به ماتم

گشوده شد،وقتي تو رفتي زندگي هم رفت،

وقتي زندگي رفت خاطره ها هم به دنبال تو رفتند و اما اكنون كه نيستي با چه

كسي از دل تنگي ام بگويم با چه كسي از غربت،

غريب جاده ها را طي كنم ،اكنون در گوش چه كسي پيوند هاي جاويد را زمزمه

كنم،اي مهربان ،اي همزاد هميشگي گل هاي

بهاري وقتي تو رفتي شدم برگ اويخته به درخت خزان عمر بيا و نسيم اسا

گذري كن تا به جنبش در ايد تن فرسوده من...

اينجا دگر كسي نيست،ايينه ها كجايند وقتي كه مي نشينم من روبروي عشقت

،موعود من كجايي ديگر نمي توانم پيدا كنم خودم

را در توبه توي عشقت صبر م به اخر امد تا كي قرين ماتم تا كي در انتظار يك

گفتگوي عشقت ،من در تب بيابان دنبال بوي

عشقت بر دوش گرفتي اينك سبوي عشقت،بي دست مهربانت ديگر نمي توانم

،منو بكش،بميران اما به سوي عشقت

اي كاش ايينه اي داشتم تا خلوت انديشه هايم را در ان ببينم ، اي كاش

خورشيدي به من مي دادي تا بتوانم

از كوچه هاي تاريك رد شوم، اي كاش مي توانستم از سايه هاي اطلسي عكسي

در اب بيندازم

كاش مي توانستم وجودم را از عشق تو سرشار كنم ، اي كاش شب ها در اندوه

يك نور‘ فاني نمي شدند

اي كاش ادمك هاي بدل جايگزين صداقت نمي شدند...

حرف دل...

kadai — Mon, 03 Mar 2008 12:53:18 GMT

هنوز هم عاشقانه هايم را عاشقانه براي تو مي نويسم هنوز هم ازدحام

اين همه بي تو بودن از با تو بودن حرف ميزنم هنوز هم باور دارم

عشق ما جاودانه است اين روزا ديگر پشت پنجره مي نشينم و به

استقبال باران مي روم مي دانم پاييز هنوز شور انگيز است مي دانم

يكي از همين روزا كسي كه نبض زندگي من است ،كسي كه

نفسهاي من است، كسي كه جز تو نيست باز مي گردد مي دانم تمام

مي شود و ما رها مي شويم پس بگذار بخوانم تو اولين عشق منو

اخرين عشق من تويي نرو منو تنها نزار كه سرنوشت من تويي.

شناختنت بي گناهترين گناهم بود يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم و

با تو بودن ارزويم وتو را گم كردن پيدايش سراب بود،تو مانند پرستو

آمدي و به دور ترين ديار غربت رفتي،بي تو ثانيه ها تكراري شده اند

وايينه چيزي جزسراب نشان نمي دهد وشقايق غريبي مي كند و جاده

در انتظار مسافر است وهنوز دلم بدون تو بهانه ميگيرد ومن ارزوهايم

را عاشقانه زمزمه مي كنم ومنتظرت مي مونم...

با اينكه سالهاست از كنار من رفته اي و به ديار حق ارميده اي اندكي از

عشق تو از يادم نرفته بلكه هرروز تازه تر ميشود هنوزم مي گويم تا همه

بدانن دوستت دارم...

توي اين بيراهه ي غم نه دلي هست نه يه همدم

شده ام تنهاي تنها نه يه عشق و نه يه مرحم

تو شکسته ي نگاهم اسمن رنگشو باخته

ديگه دل طاقت نداره .. تو که رفتي مرد دل من

يه زمان فرشته بووودي ...يه نجهات..يه بينهايت

رفتنت اغاز غم بوود .يه سقوط تا بينهايت..

به خدا صبرم به سر شد.دل خستم در به در شد

به خدا اين مرد عاشق.. تو که رفتي..چشم به در شد..

ولي باز عيبي نداره ...عشقم اين چيزارو داره..

عاشقي بي درد نميشه..عشق که دلسردي نداره..

انتظارتم..بدک نيست..ديگه دل ..راهي نداره

باشه اي نور اميدم...هرجا هستي مموندگار باش..

نشنوم ..سختي کشيدي...نشنوم از عشق بريدي..

به خدا دلم ميميره ..اگه بشنوم ..بريدي..

من سپردمت به بالا..برو دست حق به همرات..

الهي که زندگيت سبز..دلتم به رنگ دريا..

انتظار وا‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژه اي غريبي است...

واژه اي كه روزها يا شايد ماه ها با ان خو گرفته ام،چه سخت است،

انتظار هر صبح طلوعي ديگر است بر انتظار هاي فرداهاي من

خواهم ماند تنها در انتظار توچرا نوشتم در برگ تنهاييم براي تو،

نمي دانم شايد روزي بخوانند بر تو ،عشق مرا مي دانم روزي خواهي

امد،ميدانم گريان نمي مانم خندانم براي ورودت اي عشق.وقتي به يادت

مي افتم ،به ياد خاطراتت وجودم را سراسر عشق فرا مي گيرد و اشك

شوق بر گونه هايم روانه مي شوند تنها ميگويم هميشه در قلب مني

ميدانم باز خواهي گشت مي مانم به ياد لحظات خوش انتظار و تنهايي...

گويند عاشقان عشق خود را در خواب مي بينند پس من ميخوابم تا تو را در خواب بينم اگر ميدانستم كه مردگان هم

خواب مي بينند ميمردم تا تو را هميشه در خواب بينم

هميشه كساني ما را تنها مي گذارند كه بيشتر از همه دوستشان داريم هميشه غمگين ترين و رنجورترين لحظات انسان

توسط كسي ساخته مي شود مراقب گرماي دلت باش

تا کاري که زمستان با زمين کرد زندگي با دلت نکند...

kadai — Tue, 19 Feb 2008 15:25:28 GMT

ای دل تو که بال و پر نداری داری پیر میشی خبر نداری